önce bulutlar toplandı bir araya
sanki bir ayin öncesi hazırlıktı
sonra sis çöktü perde niyetine

gök homurdanmaya başladı
ardından gürlemeye

birden akşam çökmüştü sanki ikindinin üstüne

mantar toplamayı bıraktık nurayla
hatta mantarları da bıraktık

sayvana giden patika yola koşuştuk keçiler gibi
ben önde
nuray arkada

derken ışın kılıcını çekti gök
başladı yere saplamaya

bir sonraki başıma düşebilirdi
önüme
arkama
nuraya

artık tazı gibiydim bayıra karşı
kalbim firar edecekti sanki göğsümdeki kafesten

sayvana kendimi nasıl attım gel bana sor

dedim nuraya

...

sayvanın pencere boşluğuna çıkıp seslendim nuray diye
ses gelmeyince bir daha
bak bir daha seslenmeyeceğim dedim
ses vermeyen nuraya

sayvanın teneke çatısında bir ordunun atlıları geçiyordu sanki dört nala
gök desen yarılmış
hücum ediyordu toprağa

derken nuray belirdi kapıda

öcü gibiydi

yiyecek gibi bakıyordu

korktum

nuray dedim peşinden
neden ayrıldın peşimden