Kalıpsızlık her kalıba oturmakla mümkün, tek kalıpla tek kişilik ancak bencilleşmemize, bu bencilleşme de bizi Allah’ tan uzaklaştırmaya ve savrulmuş insan profili ortaya koymamıza iter.

Allah kalıpsızdır, lakin her kalıpta mührü vardır. Teşbih ve tenzihin birleştiği, iki denizin birleşmediği lakin iki denizin de aynı kaynaktan beslendiği yerde birleştirmiş oluruz.

Susuz çöllerde ne kadar gezinirsek çölün çirkefliğini, suyun azizliğini o zaman anlarız.

Kilitlenmiş akıllarımızın dehlizlerine inmeyi başarırsak kilidin ne demek olduğunu, tükenmez ve bitmez hazinenin içten çıktığını, bilinmezliğe giden yolda hû nun sırrını karanlıkta , çöllerde yanmakla olduğunu ,teslimiyetin manasını yine hû ile görürüz.

Allah lafzının içinden Rahman’ın çıktığı, Rahman’da Allah’a teslim olarak, Allah’ın Rahman’ı kuşatması celal terbiyesinde aslında kuvvetli bir rahmetin olduğunu, o rahmetten Allah’ın rahmeti kuşatması ve oradan çöllerimizin ne olduğunu, suyun nimet olduğunu, şükür bilinci ,sabrın anlamı , rahmetin rahmetsizlikte gizlendiğini, yumurtanın dış kabuğu ne kadar sertse de içinde rahmeti barındırdığını, anlamak o anlayış biçimini hayatımızın bir metaforu haline getirmek oldukça önemlidir.