Her şeyi incelikleriyle okudum, yeni bir söz ya da yoruma gerek görmedim doğrusu.
Bu güzel yazının harman sonu hasılatını;

"....... Zahmet kalktı da, Rahmet’te kalktı!!! ” cümlesi ile ifade etmişsiniz. Ancak Küçük bir katkı olabilir düşüncesi ile kısa bir özet yapmak isterim, müsaadenizle.

Saçlarını evlatlarına süpürge eden sevgili annelerin hakkını ödemek elbette mümkün değildir.
Fırtınalı gecelerde kucağına sığınılacak güvenli liman olarak bildiğim anneler ya da evladın sıkıntılı günlerinde kale olarak gördüğüm babaların yaşlılık süreçlerinde yanlarında olamak kaçınılmaz bir görevdir.

Hani evlerimizde köpek beslemek için bir oda ayırdığımız, tam da sevgiye ve ilgiye ihtiyaçları olan zavallı ihtiyarlara yer bulamayıp bakım evlerine göndermek yok mu... Şu modern zihniyet var ya..? İşte orada kanat da kırılır, kafa da, kol da... Eğer ihtiyarların ve de ihtiyaç sahibi misafirlerin yüzü hürmetine eve bereket gireceğini bilinseydi, sanırım ev ortamından uzaklaştırarak, torun sevgisinden mahrum bırakılarak bakım evlerine gönderilmezdi.

Yazılarınızda değerlerimize yer verdiğiniz için size teşekkür ederim, kaleminiz daim olsun, Efendim...