Ortam buz gibi olur, bir uygunsuz laf çıkar ağzınızdan, siz basarsınız kahkahayı, karşınızda ki adam, eşiniz dostunuz ya da amiriniz, mahkeme duvarı suratıyla size laf sokmaya çalışır ’’Ben gülüyor muyum?’’ O an da zaman durur, ruhunuz kurur...

Rahmetli babaannem ’’Allah gülmekten ayırmasın.’’ derdi... Gül kardeşim sen de gül, o da gülsün, gülmek insana da yakışıyor, yunuslara da yakışıyor... Hiç konuşamadıkları, fıkra bilmedikleri halde yunuslarda gülüyorlar...

Kahkaha ekeriz zaman zaman yüreklere, beyinlere... Serotonin salgılanması artıyor bir kere gün içinde kahkahaları kendinize yoldaş edindiniz mi... Bazen de kendinize gülün, ben yaparım zaman zaman, hiç de fena olmaz, kendiniz ile dalga geçin, herkesinde başaramadığı bir olgudur bu aslında... Kendi ile dalga geçebilmek...

Asansöre yalnız bindim mi bazı zamanlar ayna ile yani kendimle konuşurum, evimin katına çıkıncaya kadar... Hep de Yunus’un o dizeleri gelir aklıma ’’Bir ben vardır ben de benden içeri.’’ Bazen aynaya ’’Yürü git oğlum beee!’’ derim, bakarım o da bana aynı şeyi söyler, gülerim, o da bana güler... Sonra da ’’Bak bu konuştuklarımız aramıza kalsın ha.’’ derim, o da bana aynı şeyi söyler, sır ile kaplı olduğunu bilirim aynanın, sır da tutar derim o zaman...

Gözlerimin nemlendiği zamanlar yok mudur? Yok olur mu, bilakis çoktur... Denizlerde yitip giden bebelerin fotoğrafını gördüm mü içim parçalanır, ruhum daralır gökyüzüne çıkıyor muşum gibi... Hakim olamam gözyaşlarıma... Bakarım o çocukların gözlerine kaşlarına, ’’Ölümü hak edecek neler yaptı bunlar?’’ derim kendi kendime...

Bir de o hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanlara gülüyorum. Kefenin cebinin olmadığını bilmeyenlere, öksüzün yetimin hakkını yiyenlere, çok gülüyorum inanın... Çaldıklarının hesabını vermeyecek zannedenlere gülüyorum... Acı acı gülüyorum bazen... Hani bir şarkı da vardı ’’Gülmek sana yakışıyor gülmek sana yakışıyor.’’ diye... En çok acı çekenlere, savaşta anası babası ülkesi yitip gidenlere yakışıyor gülmek, biraz uzak olursa yitip gitmek ve ölmek...


Ahmet ZEYTİNCİ