ANNEANNEMİN GÜZEL EVİ

Anneannem İstanbul’un şirin ilçesi Şile’de yaşıyor. Şile’yi çok sevdiği için ömrünün sonuna kadar orada yaşayacağını söylüyor.
Birlikte İstanbul’da yaşamayı teklif ettiğimizde üzülüyor, hatta biraz kızıyor.
“Çocukluğumu, gençliğimi yaşadığım, çok sevdiğim memleketimden ayrılmam. Bırakmam bu toprakları, dedenizin emanet ettiği bu güzel evi” diyor.
Onun bu Şile tutkusunu çok görmemek gerekir. Şile tutkuyla bağlanılmayacak, sevilmeyecek bir yer değil ki.
Anneannemin tek katlı, pembe boyalı bir evi var. Bahçesi renk renk çiçeklerle dolu.
Hafta sonu genellikle anneannemin evine gidiyoruz. Anneannem bizi evin önünde karşılıyor.
Onu görür görmez annemin elini bırakıyor, hızla koşuyorum. Sıkı sıkı sarılıyorum. Tombik yanaklarına birer öpücük konduruyorum.
“Hoş geldiniz , yavrularım. Ben de sizi bekliyordum. Yorulmuşsunuzdur, gelin gelin, oturun şöyle.” diyor.
Annem ve anneannem oturup konuşurken ben de hamakta yatıyor, sallanıyorum.
Hamakta saatlerce sallandığım oluyor. Anneannem üzerime battaniye örtüyor.
Sonra annemle birlikte güllerin bakımını yapıyoruz. Ne kadar güzel kokuyorlar anlatamam.
Daha sonra menekşeleri suluyoruz. Bunları yaparken biraz yoruluyorum. Şikâyet ettiğimi sanmayın tatlı bir yorgunluk oluyor.
Oturup dinlenirken annemin getirdiği mis gibi ayranı içiyoruz. Anneannemin güzel evinde güzel bir hafta sonu geçiriyoruz.
Anneannemin güzel evinden ayrılmadan gelecek hafta sonunun hayalini kurmaya başlıyorum.
İSMAİL MALATYA