Son zamanlarda bir ”globalleşme”dir almış başını gidiyor. Bilen de bilmeyen de bu terimi kullanıyor. Sahi nedir bu ”globalleşme”?
Türkçe’mize “küreselleşme diye çevrildi. Yine bir şey anlamadınız değil mi?
Küreden kasıt dünya. Dünya artık bu zamanda iletişimin aldığı yolla bir ülke kadar küçüldü. İnternet, uydu, faks derken artık ülkelerin sınırlarının da bir önemi kalmadı. Öyleyse dünya ülkelere birbirlerine eskisi kadar uzak değil. Bu yakınlıktaki ülkelerse artık sınırları yok sayılabilecek kadar yakın birbirine. Neticede her alanda olduğu gibi kültürel yönden de artık bir bütün halinde. Tabi bu da birbirine girmiş kültürlerden tek bir kültür oluşması anlamına geliyor. Tek bir kültür, tek bir ekonomi ve dolayısıyla da tek bir dil.
Şimdi gediğimiz noktada küreselleşmeyi, kültürlerin birbirlerinden karşılıklı etkileşmesi olarak tanımlamak mümkün herhalde. Peki şu ana kadar uygulama böyle mi? Küreselleşmeye Türk kültürünün ne kadar katkısı var? Şimdi bıyık altından gülenleri görüyorum. Diyorlar ki bu sapkınlar:”Türk kültürünün neye var ki Avrupa onu alsın?” Tamam, öyle değil ama bir an öyle düşünelim, öyle kabul edelim. Biz Avrupa’dan alacağız, onlar bizden bir şey almaya gerek görmeyecek. Peki bunun adı ne olacak? Küreselleşme mi? Yoksa Avrupalaşma, hatta İngilizleşme mi?
Hani öyle olsun bakalım kaydıyla üzerinde durmadığımız Türk kültürüne gelelim. O kültür ki kökü binlerce yıl geri giden muhteşem bir hazine. Sizin yok saydığınız Türk kültürü, Türk Dili ancak sizin cahilliğinizi gösterir, yanlı eğitiminizi gösterir. Kültürün iyisi kötüsü yoktur ki. Sadece ekonomi ile desteklenen, sömürgecilikle beslenen bir baskın kültürden bahsedilebilir. O da şu meşhur Amerikan kültürüdür.
Biz bu hale nasıl geldik? Kurtuluş savaşında sömürgeyi, mandayı kabul etmeyen milletimiz ve onun gururuna ne oldu? Şimdi düşünüyorum da acaba Atatürk o gün bağımsızlığımızı bize hediye etmesiydi en azından, bizi sömürenleri daha iyi görür ve bugünkü teslimiyetçiliğimiz tepkiye mi dönüşürdü?
Atam bilmiyorum kemiklerin sızlıyor mu?