Haftalardır konuşmuyorduk konuşmuyor oluşumuzun aynı evin içinde yaşayışımıza engel olmaması ise apayrı bir sorundu . Sonuçta kavgalıydık ve tahammül edilmesi gereken konuşmayış değil konuşmak zorunda olmaktı.
Geceleri mutfakta karşılaşmalar lavabo beklemeler salonda TV başında sıralanmalar hatta yatak odasında giyinmek için bile sıra vardı artık. Birinin pes etmesi ne kadar sürebilirdi değil mi aslında baya sürdü halada sürüyor . Muhtemelen iki ay olmuştu kavga edeli ayrılmıştık sözde ben kavgayı niçin ettiğimizi bile unutmuştum onunda unuttuğuna emindim. Lakin dip dibe göz göze olmak birinden birinin çekip gitmemiş olması asıl gerilimi yaratıyordu hayır insan kavga ederken ilk terk eden ben olmayacağım diye niye inatlaşır ki bir anlasam.
Suç bende aslında her zaman yaptığım gibi onun kazandığını onaylayarak gitmeliydim ama yapmadım bu saatten sonra yapma ihtimalimde yok. Onunla her karşılaşmamızda içimden ben gururlu bir erkeğim Asuman hanım terk eden siz olacaksınız diyordum onunda içinde her zaman yaptığı gibi güçlü kadını oynayarak avucunuzu yalarsınız Serdal bey dediğine emindim.

Oysa güzeldik biz şairin dediği gibi mutluyken her şey güzeldir. Bu süreç bana Asumanı gözlemleme imkanı veriyordu içten içe minik bir stalker olmuştum. Güzel giyinmiyordu işin ucunu kaçırdığı kombinleri vardı işsiz olduğum bir dönem bugün ne giysem tarzı programlara takıldığım için kendimi moda uzmanı falan zannetmeye başlamıştım felsefe yapmayıda unutmuyordum. Bu gün ne yesem ülkesinde bu gün ne giysem programları canavar gibi tutuyordu. Siyasi sorumluluğu elime alarak işten eve erken gelip onun elbiselerini yakmayı planladım bu mükemmel olurdu ancak yemedi. Misal benim sürekli sağlıksız şeyler yediğimi söyleyen kadın iki aydır kahvaltı harici ev yemeği yememişti pizzacı çocuk evin yerini ezberlemişti. Biraz pasaklı olduğunada artık emindim mutluluk sürecinde bulaşıkları ben yıkadığım için bunu fark etmemiştim. Rahatsız olduğum vakitlerde mutfaktaki bulaşıkları hala ben yıkıyordum.
Dananın kuyruğu ne zaman koptu derseniz her şey bu sabah oldu hiç kalkmak istemediğim çekyatımdan kaktım. Dün gece arkadaşlarla alkolün dozunu abartmıştım herkes Asumanla beni hala sevgili zannediyordu. Oysa biz aynı evde ayrı iki hayat olmuştuk. Kadınınızla kavgalı olmanın kurallarından biride çekyatta uyuyarak fıtık olmaktır. Neyse uyandığımda mutfaktan taze demlenmiş çay kokusu geliyordu şaşırmadım aslında Asumanın her şeyi harabe olsada kahvaltıları mükemmel olurdu. Elimi yüzümü yıkadım boşaltım sistemimi rahatlatıp ütüsüzlükten isyan eden gömleklerimden birini giyerek salona geçtim her zamanki gibi Asuman evden çıkınca bir kahve içip işe gidecektim benim kahvaltı mantığımda buydu aslında Asumansız bu hale gelmişti. Bunları düşünürken

Asumanın sesi ile irkildim

Serdal kahvaltıya gelmiyor musun

Şaşırmıştım kahvaltıya çağrılıyordum hayal gördüğümü düşünerek öylece sabah haberlerini izlemeye devam ettim ne çok ölüm vardı bu ülkede

Beş dakika geçmemişti ki Asuman salona geldi

Hayatım hadi işe geç kalacaksın gelde kahvaltını et
Hayatım mı dedin
Evet insan sevgilisine hayatım diye seslenemez mi
Biz kavgalı değil miydik
Öyleydik ama barıştık
Nasıl
Dün gece yanıma geldin hatırlamıyor musun benden özür diledin dediklerimi kabul ettin hatta bana evlenme teklif ettin bence yaz sonuna evlenebiliriz
Düşündüm düşündüm işin içinden çıkamadım hatırlamaya çalıştım kafamın içi bomboştu
Hatırlamıyorum ben bunları Asuman
Dalga geçme benle
Gözlerininin nemlendiğin fark ettim
İnatla gözlerimin içine bakıyordu Asuman simsiyah gözlerinin güzelliği beni boğuyordu
Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum hatta düşünemiyordum bile lakin şu an onun ağlamasını istemiyordum.
Şaka yaptım ki diyerek aptal bir gülümseme edindim yanıma geldi sarıldı
Çok korktum öyle çok hemde lütfen bir daha yapma oynama benle

Oynamıyordum hatta oyuncak olan bendim sanki

Dudaklarını özlemiştim ama bundan mutlu değildim sadece ayların verdiği baskın üreme içgüdüsüydü erkek olmanın aşırı zor yanlarından biride kontrolün bazen beyninizde olmamasıdır. İşi daha ileriye götürmemek için

Hadi hayatım akşam konuşuruz işe geç kalmayalım sen çık bende bir şeyler yiyip çıkarım dedim kalktı kapıdan çıkmadan döndü bir daha sarıldım

Seni çok seviyorum hemde çok diye sayıkladı
Sessizce bende dedim
Mutfağa geçtim sert kahve daha sert kendime yinede gelemedim bu nasıl bir iş çıldırıyordum sanki
TV’den Mirkelam’ın ne Yaptın Asuman şarkısı geliyordu
Cuk oturmuştu……