Günlerden yirmibeş ağustos ikibinonbeş yüregimin delhizlerinde kayıp oluyorum . Bin bir güçlükle sarılıyorum bu berbaat hayasız hayata sıkılıyorum,utanıyorum . Yüregim dayanmıyor vefasız yüreksiz insanlarla aynı havayı solumak zorunda kalmak bile bin yıllık esaret gibi geliyor bana Ey hayat ne kadar zaman geçti . Ama sen beni anlamadın . Benden utandın ben sana yıllarımı verdim ama sen bir beni anlamadın berbat hayatımı daha da fena yaptın yazıklar olsun yazıklar olsun Ömür Dediğin bu esaret zindanını acımasızlığınla varlığınla kabusa çevirdin . Neden huzuru bulamıyorum Ve neden mutlu değilim Paramı, Güzellik mi ? nedir bu hayata karşı beni düşman eden Zalimsin ey hayat zalim en değerli zamanlarımı aldın benden Gençliğim gidiyor elden biçare gönülüm param parça yokmu bir çaresi bu derdin Dostlar