Günlerden çarşambaydı
Eylülün çarşambası hava güzeldi güneş yine tatlı sıcaklığını yayıyor yaz daha bitmedi diyordu.
Öyle sonrası biraz değişir gibi oldu küçük bulutlar oynaşmaya başladı bir oraya bir buraya ara sıra güneşi kapatıp loş bir güzellik veriyordu etrafa
Rüzgar da bazen hızlanıp etrafı bir birine katıyordu.
Ağaçları sallıyor yaprakları döküyor önüne katıp süpürüyordu.
Nerden geldi nasıl oldu birde bir gürültü koptu
Bulutlar çarpışıyor bir birin giriyordu
Ama ne kıyamet nerden geliyor anlaşılmıyor bazen kuzeyden bazen güneyden yer değiştirip
Olanca hızları ile birbirileri ile çarpışıyor bu çarpışmalardan yıldırımlar çıkıyor
Havada zikzaklar çiziyorlardı kızıl alevler gibi
Sanki öfkeli bir yılanın dili .
Kimi havada kayboluyor kimide yerde toprağa çarpıyor.
Sanırım rüzgar bunların haline gülüyor etraflarında dönüp duruyordu.
Beklide hadi ağlasınz ya der gibi alay mı ediyordu ki
Bulutlarsa ağlamamak için direniyor sadece kıyameti koparan seslerle gömbürdeyip duruyorlardı.
Uzun ca süren bu kavga nihayet birinin ağlaması ile son buldu.
Çok üzülmüştü sanki beklide yenilmişti.
Gururu incinmiş ağlamıştı
Hıçkırıklarını duyuyarak öyle bir ağladı ki kısa zamanda her yeri sular kapladı
Küçük dereler oluştu
Alçak evleri su bastı yollar geçilmez oldu
Ah keşke bu kavgaları olmasaydı sakin sesizce dökseydi gözyaşlarını
Çok uzun sürmedi dökülen gözyaşları sanırım barıştı bulutlar b itti kavgalar
Yok artık ne ağlayan bulutlar nede gözyaşları hayat devam ediyor bu yıl yine kurakmı geçecek kim bilir
Rabbim açlıkla susuzlukla terbiye etme kulların

Ayşe Karan