- 2105 Okunma
- 6 Yorum
- 2 Beğeni
Başkasının Acısı Mutluluğun Olmasın
![Günün Yazısı](/yeni/img/ribbon.png)
Okuduğunuz yazı Günün Yazısı olarak seçilmiştir.
![Başkasının Acısı Mutluluğun Olmasın](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/128230.jpg)
’Şişkosun kızım kabul etsene annen seni sabah akşam börekle mi besliyor ne? Aygır gibi olmuşsun yuh ya!’
’...’
’ Cevap veremiyorsun değil mi? Ha ha ha gerçi balinalar konuşamaz, unutmuşum.’
’...’
’Senin solungaçların da vardır şimdi, saçında da tek tel kalmamış ha, sahi neden dökülüyor senin saçların kız balina?’
’Yeter artık be yeter! Ne insafsız bi çocuksun sen. Ben on aydır kemoterapi tedavisi görüyordum, ilik nakli yapıldı ve sağlığıma kavuştum ama korkarım sizin gibiler yüzünden ne bu kiloları verebileceğim ne de kendimi iyi hissedeceğim. Lanet olsun!’
Haklıydı Arzu. On ay önce takılmıştı bu hastalığın ağına ve zor olmuştu kurtulması... Hastane odalarında duvarlara şöyle diyordu: ’Öğretmen olmadan ölmeyeyim Allah’ım ne olur...’ Uzun süre uygun iliğin bulunmasını beklediler, durumu kötüleştikçe umutları da sönüyordu yavaş yavaş. Nihayet müjdeli haber geldi bir gün. Uygun ilik bulunmuş, Allah dualarını kabul etmişti Arzu’nun. Tedavi süreci tamamlanınca subay babasının Diyarbakır’dan Eskişehir’e tayini çıkmıştı. Yeni bir ortamın Arzu’ya da iyi geleceğini düşünmüşlerdi, bütün acılarını terk eyleyip yeni arkadaşlar ve yeni bir hayatla can bulacaktı. Arzu yeni okuluna başladığında hiç konuşmadı, tedavi sonucu aldığı kilolardan şikayetçiydi, herkes onu ’obez’ bir kız olarak görüyor, tuhaf bakışlarla süzüyordu. Saçları kısacıktı ama uzuyordu onlar da, başında tek tel saçın olmadığı zamanları da biliyordu Arzu ve şükrediyordu bu haline...
Şimdi bu çocuğun söylediği sözlerle gözyaşlarına hakim olamamış, bir köşeye çekilip ağlıyordu. Halbuki şu kısa dönem zarfında güçlü olmayı öğrenmişti Arzu hatta gücüyle, inancıyla ve dualarıyla tutunmuştu hayata ama bazıları öyle anlayışsız ve öyle zalimdi ki, başkalarını yaşadığı acıdan nasıl zevk alırdı insan? Aklı almıyordu...
Bu durumu aklı almayan biri daha vardı, olan biteni tüyleri ürpererek seyreden Belma Öğretmen. İlk önce olaya karışmadı, daha sonra arkadaşını aşağılayan öğrencisi Ahmet’in yanına gitti. Biliyordu, Ahmet sorunlu bir çocuktu. Babası senelerdir ceza evinde yatıyordu, annesi ise temizliklere giderek ailesinin geçimini sağlamaya çalışıyordu. Ahmet başıboş ve ilgisiz büyümüştü, kendi yaraları öyle çoktu ki, başkalarının mutluluklarından nefret eder duruma gelmişti. Belma Öğretmen, olaydan sonra zerre üzüntü belirtisi göstermeyen Ahmet’in yanına gitti.
’ Bir dakika konuşabilir miyiz Ahmet?’
’Tabi ki hocam, geldim hemen.’
Belma Öğretmenine karşı saygıda kusur etmezdi Ahmet, herkese karşı tavır aldığı dünyasında bir tek ona karşı mahcubiyet hisseder ve kelamını dinlerdi. Ahmet ceketinin düğmelerini ilikledi, hazır ol vaziyetinde öğretmeninin yanında durdu. Belma Öğretmen:
’Otur yanıma Ahmet, ayakta durmana gerek yok’ deyince Ahmet hemen iskemleye oturdu.
’ Az önce yaşanılan olaya şahit oldum Ahmet, Arzu’nun kalbini kırdın.’
Ya hocam sormayın hastaymış kız, demedi ki bize daha önceden, nereden bilelim?’
’ Ahmet, insanlar her derdini, geçmişini, hastalığını hemen söze dökemezler. İçinde yaşatır kimisi kimisi de dışında. Çevrene bir baksana, herkesin derdi var ama hayat devam ettiği için bir süreliğine de olsa bastırıyor insanlar. Sen az önce önyargılı davrandın. Bu, iletişimde en kötü durumdur. Ayrıca ergenlik çağındaki bir arkadaşına hakaret ederek onun duygularını incittin ki söylediği gibi kız ölümden dönmüş. Kim bilir ne kadar yaralarla dolu olan kalbini bir de sen yaraladın. Çevrene bir bak Ahmet. Kim dört dörtlük? Kimin hayatı sorunsuz? Çok güzel dediğin insanlar bile hallerinden memnun değiller. Kusursuzluk bir tek Allah’a mahsustur. Fiziksel hiçbir kusuru olmadığı halde kalbi taşlaşmış, iç güzelliğinden zerre nasiplenmemiş insanlar var değil mi? Bazen empati kurmalısın Ahmet. İnsan empati kurduğu yani kendisini karşısındakinin yerine koyup onun gibi hissedebildiği sürece ’insan’ kalır. Az önce söylediğin sözlerden dolayı arkadaşın üzüldü ne hissettin?’
’Dürüst mü olmalıyım?’
’Elbette.’
’Biraz içim sızladı ama sonra geçti.’
"Peki Ahmet sana bir şey sorayım. Düşün ki komşunuzun evi yanıyor ve içeride de insanlar var. Onların bağırışlarını koşuşmalarını hatta yanışlarını görüyorsun ama yardım edemiyorsun ne hissedersin?’
"Hocam konudan konuya atladınız gibi geldi bana. Şimdi ne alakası var bu durumun konumuzla? Böyle bir durumda üzülmeyenin kalbi yoktur sanırım.’
’Peki Ahmet bir düşünsene dünyada çocukları öldürenler, hayvanlara işkence çektirenler ve bunlardan zevk alanlar var değil mi? Her gün gazetelerde onlarcasını okuyoruz. Bu şiddete meyillilik nasıl başlıyor biliyor musun? Daha küçük yaşta başkasının üzüntülerinden zevk almaya başlayarak... Belki kızın kilolarıyla alay ettim nolmuş yani diye düşünebilirsin ama o üzüldü, hem de çok yaralandı ve onun üzülmesi seni anlık da olsa mutlu etti. Bugün yaptığı hakarete mağdur kalan arkadaşının üzüntüsüne sevinen yarın öldürülen çocuklar için, onların anne babalarının çektiği acılar için ve hatta hayvanlara yapılan işkenceler için de sevinir. Her şeyin özünde ’insanlık’ saklı Ahmet. Bugün arkadaşını ağlamasına sevinen yarın bir gün komşusunun evi yansa, içinde ölen insanlar için de sevinir. Şimdi bu durumun konuyla ilişkisini kavrayabildin mi oğlum?’
’Çok iyi kavradım hocam. Verdiğiniz örnekler öyle çok yaktı ki canımı, ben dersimi aldım.’
’Peki öyleyse şimdi arkadaşının yanına git ve az önce söylediklerinden dolayı özür dile ki kırılan kalbini bir nebze olsun tamir etmeyi başar.’
’Sağ olun hocam. Her zaman ’insanlık’ adına yanımda olduğunuz ve babasız, cahil bir anneyle yaşamaya mecbur olduğum bu hayatta bana ’insan’ olmayı öğrettiğiniz için size minnettarım.’
Ahmet koşar adımla giderken Arzu’nun yanına, arkasından bakakaldı Belma Öğretmen. Birileri çocuklara daha onlar hayata atılmadan iyiyi kötüyü, doğruyu yanlışı ve en önemlisi ’insan’ olmayı, başkalarının üzüntülerinden zevk almamayı öğretmeliydi. Her çocuk şanslı değildi elbet. Bu duyguların aile ortamında çocuğa kazandırılması gerekirken her çocuk şanslı doğmuyordu. O yüzden eğitimcilere de ne çok görev düştüğünü düşündü. Eğer bir çocuğu hayata hazırlamaksa mesele, ’öğretim’den ibaret olmamalıydı okul. Çocuklar empati kurmayı, dürüstlüğü, kalp kırmamayı öğrenmeliydi. ’İnsan’ olduktan sonra, her şeyin devamı gelirdi zaten. Başarının da mutluluğun da...
Seda Yükler
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/17579.gif)
Öğretmen, müfredattaki dersleri öğretmenin yanı sıra insan olma vasfını da kazandıran kişi olmalı elbette. Güzel bir noktaya değinmişsiniz. Güne alınmasını kutlarım yazınızın. Emeğinize sağlık.
"Saçları kısacıktı ama uzuyordu onlar da, başında tek tel saçın olmadığını biliyordu Arzu" Saçlar kısa ve uzuyor ama tek tel saç yok. Burada bir tenakuz var. Bir şey ya vardır ya yoktur. Dikkatinizden kaçmış olabilir diye uyarmak istedim. Sevgilerimle.
![sedaefruz](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/133879.gif)
sedaefruz
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79926.gif)
Güzel öğretmenim benim...
Onlarcasıyla karşılaşıyoruz buna benzer durumların mesleğimizde. Bir tanesini kazansak topluma mutlu oluyoruz işte. "Eğitim" öncelikli işimiz, maalesef "öğretim" çok geri planda kaldı. Öyle çok yontulacak tarafımız var ki...
Buncasına neylesin öğretmen. Kapalı kapılar ardında neler yaşanıyor. Okulda gördüğümüz binde biri. Elbette ki biz üstümüze düşeni yapacağız. Belma öğretmen gibi "Ahmet' i cezalandırmak yerine, hatta öğüt vermek yerine düşünmesini sağlayacağız. En güzel öğrenme biçimi bu. Kalkıp öfke ile bağırırsak o zaman Ahmetler hiç değişmeyecek ve daha kaç kişiyi mutsuz edecekler ve ileriki hayatlarında huysuz, geçimsiz ve en önemlisi de vicdansız insanlara dönüşecekler.
Uzatmayayım.
Sen zaten eğitimci kimliğinle en güzelini yazmışsın, biz okurlarına da hak verip aynısını uygulamak düşüyor. Belma öğretmenlerin, annelerin ve babaların çoğalmasıdır dileğim.
Öperim kaleminden... <3
![sedaefruz](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/133879.gif)
sedaefruz
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/116724.gif)
Seda Hanım,
Güzel bir konu seçmişsiniz. Ailede eğitilmemiş , hayvan ve tabiat sevgisi hiç olmayan , okullarda ise eğitim yerine sadece not peşinde koşan , bu ters toplum terbiyeli insan güruhundan ,beklenen işte budur zaten.
Alay etmek , konusu ne olursa olsun hem dinimizde günahtır, hem de o kişinin insani zafiyetinin göstergesidir. Öğretmenler bu konuda çok hassas olmalılar.
Anlattığınız bu olayın benzeri , özürlüler için en büyük zul olmaktadır. Acımayı kastetmiyorum ama insan insana ve Tanrının yarattığı her varlığa değil alay etmek , saygıda kusur bile etmemelidir.
Uyarıcı yazınızdan dolayı sizi kutlar saygılar sunarım.
![sedaefruz](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/133879.gif)
sedaefruz
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Sevgili öğretmenim, oldukça umut var çocuklar açısından, doğruyu, güzelliği gösterecek değerli eğitimcilere çok iş düşüyor ama sevgiyle her engel aşılır bu yüzden inancım sonsuz.
Peki, yetişkinlere kim neyi gösterip, aşılayacak? Keşke onların da bakış açısını değiştirebilecek bir güç olsa...
Güzel, değerli ve anlam yüklü çalışmanızı yürekten kutlarım, hocam.
Sevgiyle kalın her daim...
![sedaefruz](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/133879.gif)
sedaefruz
Sizi burada görmek ve varlığınızı hissetmek çok güzel.
Saygılarımla...
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Kalemizin takipçisiyim her daim.
En içten sevgim ve saygılarımla Sevgili Seda Hanım.
Tüm güzellikler sizinle olsun.
asıl ben teşekkür ederim.