Ölmenin de anlamlı olduğu anlar varmış. Beden dediğinden öte bir çok ölüm yaşarmış insan. Bir ömre onca ölüm sığdırmak , doğum kadar zorluymuş. Bir o kadar doğalmış.


Ölmenin, ya da bir tarafını öldürmenin de anlamlı olduğu zamanlar varmış. Bir elin hançer tutmayı seçmiş , diğeri buyur etmeyi öğrenmiş.

Miş li zamanlar yumuşatmış acılarını ,hafif de bir tebessüm sağlamış. Üzülmüş mü ki? Evet azıcık üzülmüş.


Kalem söz dinlemez olmuş yine. Asiliği sevilmiş mi? Evet . Sevilmiş. Kırmış zincirlerini de , ucu sivri değilmiş artık eski günlerde ki gibi. Kalın harfler daha bir koyulaşmış lakin ; cümlenin kapladığı yer hiç değişmemiş. Ama gel gör ki , eğik harfler biraz dinlenmek istiyormuş .


Demiş demiş ,susmuş. Sonra yine başlamış ,yine susmuş. Kağıdı mı öldürüyormuş ,harfi mi doğuruyormuş , bu can bilememiş.


Bilememiş de ne olmuş ? Üç nokta koymaya hep gücü olmuş.
Bilememiş de ne olmuş ? Sevmekten hiç vazgeçmemiş.
Bilemiş de ne olmuş ? Miş ler toplanmış , hançer sivrilmiş ,kalem ağır başlı tavrını takınmış , gökten üç elma düşsün diye herkes için dilek dilenmiş.


Ölmeyi seçen bir yanınız olmuş.Sırf , doğmayı seçen bir başka yanınıza yer açılsın diye…