Merhaba neşat öğretmenim;
Bak ben geldim yine. Çocukluğumun geçtiği ilkokulun bahçesine geldim. Sen belki yoksun burada ama sen buradaymışsın gibi konuşuyorum kendi kendime. Büyüdüğüme bakma öyle öğretmenim. Ben yine o soğuk havada çıplak ayakla gezen Ahmet’inim.
Hatırlar mısın öğretmenim hani sen bir gün sınıfa geldiğinde herkes hayalini bir kâğıda yazsın demiştin. Sonra okulun bahçesinde bir hayal bahçesi kurmuştuk. Sonra sen kâğıtları açıp bakmıştın. Tesadüf belki ilk benim kâğıdım gelmişti eline.
Ben bir oyuncak araba istemiştim. Evet, bir oyuncak araba…
Hani öğretmenim sen bunu görünce gözlerin dolmuştu ya işte o akşam ne çok ağlamıştım. Ama ne yapayım öğretmenim benim hiç oyuncak arabam olmamıştı. Sonra sen diğer kâğıtları açmıştın. İstekler sıralanmıştı artık; oyuncak araba, oyuncak bebek gibi. Artık dayanamamış ağlıyordun. Biz görmeyelim diye dışarı çıkmıştın hani. Öğretmenim ben görmüştüm seni.
Ağlıyordun.
Belki sen görmedin ama bende ağlıyordum öğretmenim.
Böylece bitirmiştik bir günü daha.
Biz çocuk aklıyla o günü arkamızda bırakmıştık ama sen, sen bırakmamıştın. Biz farkında değildik ama sen bir kampanya başlatmıştın bizim için. O çocuksu hayallerimiz için. Sonra bir gün ellerinde poşetlerle gelmiştin okula. Öğretmenim, o gün o kadar mutluydun ki gözlerin yine dolmuştu. Biz poşetleri açınca o kadar sevinmiştik ki sen yine dayanamamış ağlamıştın. Yine biz görmeyelim diye çıkmıştın sınıftan. Öğretmenim ben görmüştüm.
Ağlıyordun.
Belki sen görmedin ama bende ağlıyordum.
Neyse öğretmenim bu kadar geçmişi yâd etmemiz yeter galiba. Ben de birkaç gün sonra mesleğime başlıyorum. tıpkı senin gibi bir köye ve tıpkı senin gibi bir öğretmen olmaya gidiyorum.
ve
Büyüdüğüme bakma öyle öğretmenim. Ben yine o soğuk havada çıplak ayakla gezen Ahmet’inim.
ATEŞ(DEMİR)