Her çocuk sanatçıdır. Mühim olan büyüyünce de öyle kalabilmektir. Pablo Picasso
E-mail: Şifre: Üye ol | Şifremi Unuttum
Şiir ve Edebiyat Platformu
Anasayfa Şiirler Yazılar Forum Etkinlikler Nedir? Kitap Kitap  Tv TiVi  Müzik Blog Atölyeler Atölye  Bicümle Arama İletişim

KIYISINDA YAŞAMAK

Yaşamak;
Kimilerine göre imtihan, kimilerine göre mucize, kimilerine göre biz insanlara sunulmuş en değerli armağan...
Nedir Yaşamak?
Ya da aslında yanlış olan, bu ketum ve anlamsız soruya takılarak zamanı bonkörce harcamak mı? Öyle ya da böyle bir şekilde yaşamak!
Yaşamak, benim ülkemde olsa olsa tesadüfen hayatta kalmaktır. Dünyanın en şirin, en güzel, en tadına doyulmaz ülkesinde, şimdiyi yarının hayaliyle karambole yaşarken günü kaçırmak. En can alıcısı cevap ise, keskin planlarımızın gölgesinde, yarını tesadüflere bırakmak...Ne getireceğini bilmediğimiz zamanları, aklın ve sağduyunun ötesinde sadece yaratana bırakıp ve yine yaratanın verdiği aklımızı, ruhumuzu, yüreğimizi hiçe sayıp, hep kadere sığınmak, hep yaratandan ummak...
Bir kış günüydü. Uyandım. Aynı alışkanlıkla yapılan kahvaltının ardından kahvemi yudumladım tüm tembelliğimle. Kış günü dediğime bakmayın, takvim ocak ortasını gösterdiği için öyle dedim. Ama yazdan kalma ya da yazı anımsatan bir güneş aydınlatıyordu yaşadığım şehrin sokaklarını. Yaramaz ışıklar kâh çatılarda kâh asık yüzlü evlerin duvarlarında, kirletilmiş sokakların eğri-büğrü taş yollarında, kurumuş ağaçların çıplak dallarında keyifle oynaşıyorlardı. İçim güldü oyunlarına. Özendim ve tüm coşkumu takınıp bende katıldım oyunlarına.

Aslında mucize , o yaramaz ışıkların anası Güneş’ti.Şöyle alıcı gözlerle bakarsanız etrafınıza siz de anlarsınız.Güneş yoksa her şey gri,her şey soluklaşıyor yer kabuğunda .Hele biz insanlar...Bahara saklanan ağaçlar gibi yüreklerimizde erteleniyoruz hayata.Çatıyoruz kaşlarımızı ,kasıyoruz kaslarımızı.Hele gözler...Beklentisiz ve isteksiz bakan o gözler..Ellerimiz çatlıyor soğuğu sarmaktan ...

Ey güneş!

Sevincimizi de mi götürüyorsun kendinle? Niye gülmüyor bu insanlar, peki ya kuşlar? Nerdeler, hangi tanımadığım gökte kanat çırpıp, şarkı söylemekteler...

Bu kasvet neden? Biz değil miydik yalından yalnızlığı türeten? Yal-nız-lık! Altı üstü üç hecelik bir kelime. Ama yüklediğimiz anlamlar. Milyonlarca, milyarlarca ton... Ağır çok ağır...Ne bulduysak ha babam yüklemişiz sırtına...

Yalnız kalmak,soyutlanmak,anlaşılmamak,anlatamamak,anlamamak....
Yaşlı dünyamızın nüfusu her geçen gün artarken, bu ne biçim bir çelişkidir ki daha hızlı ve daha üretken bir biçimde çoğalıyor yalnızlar, yalnızlıklar...Derdini denize anlatanlar, ben gibi kâğıda kaleme sarılanlar, insanla değil, insandan adım atılmayan sokaklarda kendiyle konuşanlar... Neler, neler...

Her insan yalnız ölür! Demişler.
Genelleştirelim isterseniz;
Her kuş yalnız ölür, her at yalnız ölür, her çiçek yalnız ölür.Zaman bile yalnızdır ölürken...
Ne yaman bir ironi! Kalabalıklarda yalnız olmak, yalnızlıklardan kalabalık olmak...
Oysaki ben, sen ve o’ dan oluşacak bizler...

Söylemeyi neden unuttuk yüreğimizdekileri... Neden unuttuk karşımızdaki gözlere gülmeyi... Kabuklarımızın, duvarlarımızın ardına çekilmeden, ulu orta-yalın-öylesine kalmak! Bu korku neden?Kimden? Sen denen ikinci kişiden mi? O denen üçüncü kişiden mi? Yoksa kendimizden mi?Aslında korkumuz bilinmezlikten,bildiğimizi sandığımız her şeyi bir an gelipte bilmediğimizi keşfetmekten....

Zorlaştırmayı mükemmel bir şekilde başardığımız nazlı hayat kayıp giderken ellerimizden , daha neyi bekliyoruz dostlar kendimize ve insana inanmak için.Yalnızlığı paylaşıp çoğalmak ,benden bizi sağaltmak için...Kıyısın da değil, ortasında yaşamak için....


Saadet Yıldırım Ünal





Etiketler:


Nilgün Akçay  | nilgün akçay
03 Ocak 2013 Perşembe 23:49:39


Savrularak yaşamak elbette yaratılış gayemizin dışında seyr eden bir durum.

İstiyorum ki paylaşarak yaşamanın hazzını herkes tatsın.

Kainat bize gülümserken biz neden asarız suratımızı. Hep daha çok'u arzulamak olsa gerek sanırım.

selamlar.


    [ Cevap yaz ]    

03 Ocak 2013 Perşembe 23:37:58


Ortasında yaşamak yerine hep kıyıdan kıyıdan yaşamayı tercih etmişiz. Belki de yalnızlıkla bunu öğrenebilmişiz. Ya da hep kıyılara itildiğimizi düşündük....
Tebrikler. Saygı ve Selam ile...


    [ Cevap yaz ]    

03 Ocak 2013 Perşembe 13:14:52


Beklerken bizi; erinçli, ferah zirveler, kıyılara sülük gibi yağışıp kalmak ne ürkünç!

Tebrikler.


    [ Cevap yaz ]    

03 Ocak 2013 Perşembe 09:29:16


yalnızlığa bizi iten insanların güvenilir olmaması! güzel bir yazıydı ödülü haketmiş, tebrikler..


    [ Cevap yaz ]    

HakanKurtaran  | H.Hakan KURTARAN
03 Ocak 2013 Perşembe 08:04:47


Günün Yazısını ve yazarını Kutlarım...


    [ Cevap yaz ]    

03 Ocak 2013 Perşembe 02:27:42

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.

sevgili şaire;
kaleminizden güzel, yalın bir dille sunulmuş bu denemeyi, yazının yalnızlıklarını kucaklayarak ve yalnızlıklarımızı sımsıkı kavrayarak keyifle okudum.
başarılarınızın devamını dilerim.
sevgiler..


    [ Cevap yaz ]    




KIYISINDA YAŞAMAK başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.




Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 3.1.2013 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
02.01.2013 03:03:14
Toplam 6 yorum yapıldı
419 çoğul gösterim
368 tekil gösterim